دانلود دوبله فارسی فیلم 3:10 to Yuma 2007

دانلود دوبله فارسی فیلم 3 10 to Yuma 2007 با کیفیت BluRay 720p – 1080p

نسخه دوبله فارسی
منتشر کننده فایل: Film2Media
ژانر : اکشن | جنایی | درام | وسترن

7.7/10 از 269196 رای

زبان : English, Chinese
کیفیت : BluRay 720p – 1080p
فرمت : MKV
محصول : USA
ستارگان : Russell Crowe, Christian Bale, Logan Lerman, Dallas Roberts
کارگردان : James Mangold

خلاصه داستان :
قطار 3:10 به یوما یا قطار 3 10 دقیقه به یوما، فیلمی وسترن به کارگردانی جیمز منگولد است و بازسازی شده فیلم 3:10 به یوما 1957 می‌باشد. فیلم‌نامه این فیلم بر اساس داستان کوتاهی از المور لئونارد با نام سه و ده دقیقه به یوما 1953 نوشته شده است. کسری فراهانی، دستیار کارگردان هنری این فیلم است. راسل کرو، کریستین بیل، لوگن لرمان، پیتر فوندا و بن فاستر در این فیلم ایفای نقش کردند. این فیلم در 80امین مراسم اسکار، نامزد جوایز بهترین موسیقی فیلم و بهترین میکس صدا بود اما هیچکدام را به دست نیاورد. گله داری بنام دن ایوانز قبول می کند یک یاغی مشهور بنام بن وید، که دستگیر شده را به قطار ساعت 3:10 به زندان یوما برساند. اما همدستان یاغی برای آزادی رئیسشان دست به کار می شوند و در این بین تعقیب و گریزی بین گله دار و افراد بن وید صورت می گیرد.

 

نسخه دوبله فارسی

دوبله فارسی فیلم قطار 3:10 دقیقه به یوما
گویندگان: چنگیز جلیلوند، سعید مظفری و…

BluRay 1080p

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

BluRay 720p

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-=-

BluRay 480p

لینک مستقیم

دانلود زیرنویس فارسی

 

نقد و بررسی

بی شک کم فروغ ترین ژانر سینما در طی سی سال اخیر را باید ژانر وسترن بدانیم. این مسئله حقیقتی است که برای اثبات آن کافی است به فیلمهای وسترن سی سال اخیر تاریخ سینما نگاهی بیندازیم. در واقع پس از آن آثار درخشان سالهای دهه پنجاه و شصت دیگر پرده های سینما رنگ یک فیلم وسترن ناب را بر خود ندید و علاقمندان به این ژانر از سینما مجبور به دل بستن به همان آثار قدیمی و کهنه اما بسیار خوش ساخت و البته تاثیر گذار شدند. تلاش های اخیر برخی از کارگردانان در عرصه سینمای وسترن همگی به فیلم هایی بی مایه و یا کم ارزش تبدیل شده و این در حالی است که آنها تلاش می کنند تا فیلمی خوب را عرضه کنند اما قادر به این کار نیستند. دلیل این امر شاید به نوعی عدم وجود مهارت کافی در نزد کارگردانانی باشد که می خواهند غرب وحشی را بستر وقوع اتفاقات فیلم نامه شان کنند. نوع دیالوگ ها و همچنین فضا سازی و چیدن میزانسن در چنین آثاری در چنان جایگاهی از لحاظ اهمیت بسر می برد که فقط و فقط تجربه و آگاهی و درک بالا از شرایط آن مناطق می تواند راه گشای رسیدن به آن و در نتیجه ساختن اثری محکم و قابل بحث باشد.

یکی از آخرین نمونه تلاشهای نافرجام برای احیای ژانر وسترن، فیلم قطار 3:10 دقیقه به یوما 3:10 to Yuma 2007 ساخته جیمز منگولد است. جیمز منگولد در این فیلم با وفاداری به ساختار وسترن های کلاسیک قصد داشته تا اثری با درون مایه ای اخلاق گرایانه را بسازد، اما علیرغم تلاش زیادی که در این راه داشته موفق به رسیدن به مقصودش نشده است. جیمز منگولد که سابقه اثری وسترن در کارنامه اش مشاهده نمی شود، از تمام تجربات وسترن سازان بزرگ تاریخ سینما نظیر “جان فورد”، “جان استرجس” و “هاوارد هاکس” برای ساختن فیلم 3:10 به یوما 3:10 to Yuma 2007 استفاده کرده و در عین حال خواسته تا حرف نسبتاً تازه ای را در توصیف ضد قهرمان وسترن بازگو کند، اما نتیجه کار تبدیل به اثری کم مایه و مملو از تناقض در باب رفتار شخصیت ها در طول فیلم شده و عملا به هیچ چیزی جز ارائه تصاویری بدیع و زیبا از لحاظ بصری دست نیافته است که البته منگولد باید آنرا هم مدیون فیلمبرداری فوق العاده فندون پاپامیشل باشد.

فیلم سه و ده دقیقه به یوما به سبک وسترن های آشنای کلاسیک با یک اتفاق شروع می شود و در پی آن در سه فصل پرورش می یابد. فصل نخستین فیلم همانند بسیاری از کلاسیک های مطرح این ژانر با حمله عده ای یاغی به مزرعه دهقانان بی نوا و ورشکسته آغاز می شود و در پی آن غرور شکسته یک مرد را می بینیم که نمی خواهد در برابر همسر و دو فرزندش شرمگین باشد. منگولد در این فصل بی آنکه بخواهد، قهرمان خود دن ایوانز را در قالب یک تیپ آشنا و تکراری فرو می برد، قهرمانی که تنها برا ی اعاده حیثیت از خودش حاضر به انجام هر کاری شده است. او با این کار عملاً قدرت همذات پنداری مخاطب با دن را از او سلب می کند و باعث می شود تا شخصیت دن تا انتها در اندازه یک تیپ و نه بیشتر باقی بماند بطوریکه حتی مرگ او در پایان فیلم نیز بیننده را آنطور که باید تحت تاثیر قرار نمی دهد. منگولد در ادامه فصل آغازین فیلمش یک ضد قهرمان آشنای دیگر را معرفی می کند. بن وید نیز بر اساس قواعد وسترن کلاسیک انسانی بی رحم و شرور است که به راحتی آدم می کشد. اما بلافاصله و در همین فصل منگولد به شکلی ناشیانه چهره دیگری از بن را هم به بیننده نشان می دهد. وجود عشق در قلب بن به معنی عدم سیاهی کامل قلب اوست. این نکته همان چیزی است که در واقع هدف اصلی منگولد از ساختن “سه و ده دقیقه به یوما” را در بر می گیرد. دگردیسی روانی بن و عقده گشایی روحی دن دو مسئله مهمی است که منگولد نهایتاً می خواهد به آنها دست یابد. اما او با مطرح کردن علاقه بن به امی (ان هم در از نوع پرورش یافته)، به گونه ای حرف خود را در همان ابتدا می زند و بنابراین نیاز گذر از تجربه برای رسیدن به این منظور را از ضد قهرمانش کم رنگ می کند. به عبارت بهتر منگولد عقیده دارد که بن بر خلاف آن چیزی که هست دارای قلب پاکی است و این مسئله چنان برای او اهمیت دارد که یکی از ستون های اصلی فیلمش را بر مبنای نشان دادن و اثبات کردن این عقیده بر بیننده استوار کرده است. اما عملاً با مطرح کردن این موضوع در سی دقیقه نخست فیلم و تاکید بر آن از طریق دیالوگ های ویلیام خطاب به بن از اهمیت خواسته اش می کاهد چراکه پیش زمینه ای از نظر ذهنی را در اختیار بیننده قرار داده است.

پس از گذر از فصل نخست، به فصل دوم می رسیم که همراه با دومین اتفاق مهم فیلم یعنی دستگیری بن وید آغاز می شود. منگولد در این فصل نیز آنطور که باید شخصیت هایش را پرورش نمی دهد و به نوعی آنها را برای ورود به یک فصل طوفانی که نقطه اوج داستان نیز به حساب می آید، آماده نمی کند. تصویری که منگولد از دو کاراکتر اصلی فیلمش، بن و دن در این فصل ارائه می کند تا حدودی مایه های کمیک هم به خود می گیرد و در پاره ای از سکانس ها بیننده را نه تنها دچار هیجان نمی کند بلکه او را به خنده وا می دارد. این فصل از سوی دیگری هم در تیررس نقدهای کوبنده منتقدین قرار می گیرد و آن تناقض هایی است که باز هم به طور ناخواسته، منگولد در ذهن بیننده بوجود می آورد. برای مثال می توان به سکانس حمله سرخ پوست ها به گروهی که بن را به یوما می برند اشاره کرد. در این سکانس بار دیگر شاهد چهره دیگر بن می شویم و هم از سویی به بی کفایتی و ضعف همراهان کلانتر و خود کلانتر و همچنین دن پی می بریم. این موضوع را از سویی دیگر در سکانس قبلی که بن با دستهای بسته آقای مک الروی را از پا در می آورد نیز می بینیم. این نوع تناقض زمانی چهره خودش را نشان می دهد که شاهد ایستادن یک نفره دن در مقابل عده زیادی از هفت تیرکش ها در انتهای فیلم هستیم و می بینیم که دن چگونه یک نفره و در حالی که یک آدمکش حرفه ای را هم به اصطلاح در بند خود دارد با یک دسته چهل نفری که خواهان مرگ او هستند، روبرو می شود و تمامی آنها را نیز از پای در می آورد.

با پایان فصل دوم به سومین و آخرین فصل از فیلم قطار 3:10 به یوما 3:10 to Yuma 2007 می رسیم. فصلی که در حکم نقطه اوج داستان نیز هست و تمام نتیجه گیری های کارگردان در انجا خود را نشان می دهد. فصل سوم فیلم قطار 3:10 به یوما 3:10 to Yuma 2007 را می توان تقلیدی ضعیف و بسیار ناپخته از سکانس پایانی فیلم “آخرین قطار گانهیل” (Last Train from Gun Hill) ساخته جان استرجس دانست. جیمز منگولد بر خلاف دو فصل ابتدایی فیلمش، پایان بندی را خوب آغاز می کند و تا نیمه راه هم به خوبی پیش می برد اما به یک باره احساسات را به گونه ای غیر منتظره و نامعقول و همچنین ناملموس وارد فیلم می کند. در واقع این فصل تا زمانی که دن به همراه بن قصد خروج از هتل و رفتن به ایستگاه قطار را دارند قابل باور است اما همین که آندو از هتل خارج می شوند و در پی آن مورد حمله تفنگچیان قرار می گیرند دچار تزلزل می گردد. در واقع می توان تفاوت کار فیلمسازی مثل استرجس با منگولد را در همینجا متوجه شد. نوع عملکرد و نحوه بازی گرفتن استرجس در سکانس طلایی “آخرین قطار گانهیل” که مت مورگان ریک را به تنهایی تا ایستگاه ترن می برد بسیار پخته تر از آن چیزی است که در فیلم قطار سه و ده دقیقه به یوما شاهدش هستیم. در واقع استرجس حساب همه چیز را می کند تا نقطه اوج فیلمش علیرغم برانگیختن احساسات بیننده از نظر عقلی نیز موجه و قابل قبول جلوه کند و این همان مسئله ای است که منگولد از آن غافل بوده و عملا درخشان ترین سکانس فیلمش را از بین برده و آنرا تبدیل به سکانسی احساسی و نامعقول کرده است.

فیلم قطار 3:10 به یوما 3:10 to Yuma 2007 در مجموع فیلم متوسط و حتی روبه پایینی از نظر ساختار فیلم نامه و همچنین شخصیت سازی است. نوع انتخاب بازیگران فیلم نیز تا حدودی ناملموس جلوه می کند. استفاده از راسل کرو با آن چهره معمولی و چشم های روشن برای نقش یک قاتل خطرناک که البته دچار یک دگردیسی روانی می شود، چندان دلچسب به نظر نمی رسد. شاید اگر جای کریستین بیل و راسل کرو در نقش هایشان عوض می شد فیلم از حیث شخصیت پردازی در مرتبه بالاتری قرار می گرفت. اما علیرغم انتقادهای وارده بر این فیلم، 3:10 دقیقه به یوما 3:10 to Yuma 2007 از چند جنبه نیز حائز اهمیت است. ابتدا اینکه تلاشی هرچند ناموفق برای احیای وسترن های خوش ساخت کلاسیک است که خود این مسئله و ساخته شدن فیلمهای بیشتر در این ژانر می تواند بار دیگر وسترن را به یکی از ژانرهای محبوب سینما دوستان تبدیل کند. نکته دیگر فیلمبرداری بی نظیر “فندون پاپامیشل” است. فیلمبرداری که بر خلاف منگولد که نتوانسته درون مایه اثرش را خوب پرورش دهد، در گرفتن تصاویر بدیع و خیره کننده غرب وحشی استادانه عمل کرده و توانسته که حداقل فیلم را از این حیث در رده بهترین آثار کلاسیک وسترن قرار دهد. ضمناً در این میان نباید از کنار موسیقی زیبای “مارکو بلترامی” نیز گذشت. تم های بلترامی اگرچه قدرت تاثیرگذاری خود را در کنار سکانس های ضعیف فیلم از دست داده، اما با این حال گوش دادن آنها بدون تماشای تصویر می تواند یادآور موسیقی متن های آشنای سینمای وسترن باشد.

 

راهنمای فیلم 2 مدیا :